De meiden van de zolder
Code Rood
Eergisteren, 26 juni 2026, was het zó warm. 37 graden werd het! En hoe ik die warme dag beleefde, postte ik aan het begin van de avond op Bluesky:
"Weet je waar zo'n dag als vandaag mij aan doet denken?
Aan een lange vliegreis van zo'n tien à elf uur.
Zeg van hier naar Californië.
Het is allemaal wel interessant, maar je kunt weinig anders doen dan wachten tot het weer voorbij is."
Met een link naar 2Pac ft. Dr. Dre - California Love want muziek maakt alles beter. Zeker lange vliegreizen, te warme dagen en lang wachten.
Daar was ik een tijdje mee bezig. Ik postte daarna nog een bericht met een nummer van een bekende band uit Anaheim, Californië - waar je zonder twijfel wel eens van gehoord hebt - en keek daarna weer even op Weerplaza. Daar kijk ik altijd naar het dichtstbijzijnde weerstation, op slechts 5,3 kilometer van mijn postcode. En toen zag ik iets wat ik nog niet verwacht had. Buiten was het maar een halve graad warmer dan binnen.
Wow! Alles kon open. Lekker doorwaaien.
Leuke flat
Ik woon op de bovenste verdieping van een flat, dus met een plat dak boven mijn hoofd. Dat heeft zo zijn nadelen als het buiten 37 graden wordt. Daarom heb ik in de loop van de jaren van alles bedacht om de warmte een beetje de baas te blijven.
Een zonneluifel. Zonwerende gordijnen. Plafondventilators, ook eentje in mijn slaapkamer, met een timer die na een half uur vanzelf uitgaat. Je hoort hem bijna niet en het verkoelt zó lekker. Heerlijk om bij in slaap te vallen. Ook zo'n luchtkoeler waar je water en een icepack in kunt doen. En laatst heb ik 100% zonwerende folie geplakt op de kozijen aan de westkant van mijn kleine flat. Zwart van binnen, zilver van buiten. Die folie werkt echt verrassend goed. Het wordt daar nu bijna helemaal donker, terwijl de zon er volop op staat.
Alle kleine beetjes helpen. Als je huis één of twee graden minder opwarmt, merk je dat al. En die warmte hoef je later ook niet meer weg te werken. Een huis is eigenlijk een warmteaccu. Zeker als het een paar dagen achter elkaar warm is en het 's nachts nauwelijks afkoelt.
Het is voorbij
Ik werd er vrolijk van toen ik zag dat het buiten en binnen vrijwel even warm was en ik alles weer open kon zetten. Opeens schoot mij een nummer te binnen en ik begon het binnensmonds te zingen: "Het is voorbij, voorbij, voorbij-ij-ij. Het is voorbij." Doelend op de warmte. Gezongen door een zangeres dacht ik mij te herinneren, hoe heet ze ook alweer? Het was een tijdje geleden een hit. Ja, dat liedje wil ik dan ook direct horen, maar ik was ook de titel vergeten.
Dan ga je dus zoeken op internet naar "Het is voorbij, voorbij, voorbij" - en dat leverde heel veel op, maar niet wat ik zocht. Op verschillende manieren en met verschillende zoekmachines geprobeerd. Ik dacht mij ook te herinneren dat het begon met "Weet je nog ..." En er was ook nog iets over een "kroeg" in te horen. Het gaat over een liefde die al lang voorbij was. En ik weet dat ik als ik dat liedje hoor altijd weer moet denken aan mijn allereerste liefde. Geen kalverliefde of verkering. Nee, mijn eerste echte liefde.
Op kamers
Het was 1982, ik was 18 en zat al op kamers. In mijn jeugd was veel gebeurd, zeg maar: best een chaos. In 1972 woonde ik al een paar jaar bij mijn vader toen hij overleed aan kanker. Hij was 42. Ik 8.
Maar goed, al op jonge leeftijd woonde ik op kamers, en dat was heerlijk!
Die eerste kamer was in een prachtig oud, wit, vrijstaand 'herenhuis' met meer dan dertig kamers, die allemaal verhuurd werden. Het huis had een kleine oprijlaan van grind, in de vorm van een halve 'O', rond een vijvertje dat ervoor lag. Of misschien verzin ik dat vijvertje nu wel, maar die oprijlaan niet! Ja, ik leefde even 'op stand'!
Voor zover ik wist had het huis twee verdiepingen en ik woonde op de eerste verdieping. Er waren douches die we deelden en beneden was een grote gezamenlijke keuken, met meerdere gasstellen waarop we konden koken. En gek genoeg maakte juist dat gezamenlijke leven het zo gezellig.
Voor mij was het eigenlijk perfect.
De meiden van de zolder
Ik maak best snel contact. Toen ook al. Onder andere met een stel beneden. Apart stel. In mijn herinnering was hij een stuk ouder, maar het waren de Eighties, alles kon nog.
Op een dag vroegen ze aan mij: "Heb je de meiden van de zolder al ontmoet?" En ik: "Eh... wat zeg je nou? Meiden van de zolder?" "Ja", zeiden ze, "er wonen nog zes meiden op zolder." Dat was compleet nieuw voor mij en ik dacht: "Tell me more, tell me more..." Eh... meiden op zolder? Echt? En ik, 18 jaar, wist dat nog niet? Wat krijgen we nou?! TELL ME MORE!
Een paar dagen later ontmoette ik haar.
Zij met dat prachtige haar.
Haar lieve lach.
En haar mooie stem.
En eigenlijk was ik op dat moment al verkocht.
Ik leerde de rest van de meiden van de zolder ook al snel kennen. Met één van hen was zij goed bevriend. Zij werkte in een bekend hotel waar regelmatig beroemde bands verbleven als die in Nederland optraden. Met haar trokken we vaak op.
Op een gegeven moment bedachten we met z'n drieën een plannetje. Dat stel beneden - echt een leuk stel hoor, daar niet van - waren enorme roddelaars. Vertelde je ze iets, dan wist binnen de kortste keren het hele huis het. Dus besloten we net te doen alsof zij en ik verliefd op elkaar waren. Hand in hand langs hun woning. Een beetje extra lachen. Net iets te overdreven. We zouden doen alsof. Natúúrlijk alleen maar alsof. We waren achttien. Het was een spelletje.
Om eerlijk te zijn weet ik niet meer precies hoe dat verder allemaal ging. Wat ik nog wel weet, is dat ik eigenlijk alleen nog maar aandacht voor háár had.
Ik denk dat ik wekenlang niet eens meer doorhad wat er verder allemaal om mij heen gebeurde.
Hotel
Op een avond zaten we aan de bar van het hotel waar die zolderkamervriendin werkte. We hadden het naar ons zin en kenden elkaar inmiddels een stuk beter. Dat gevoel kan ik mij nog goed herinneren. Bijna de sfeer nog proeven.
Toen zei de hotelmedewerkster opeens, en dit herinner ik mij alsof het gisteren was:
"Doen jullie nou nog steeds alsof, of is dit inmiddels echte liefde?"
Eergisteren - 2026
"Het is voorbij, voorbij, voorbij." En ik maar zoeken. Zoeken. Zoeken. En ik vond helemaal niks. Ik wilde dat nummer nu horen. Dat zinnetje zat inmiddels helemaal in mijn hoofd. Ik móést weten welk nummer het was. Oh wacht... Je kunt natuurlijk ook gewoon Shazam gebruiken en het inzingen. Ik en zingen. Hahahaha! Maar goed, niemand hoort mij. Dus vooruit dan maar, ... ook niks. Wel een hele lijst met Russische resultaten. Zo slecht zing ik toch ook weer niet?
ChatGPT
Nou, dan maar naar ChatGPT.
"Hoi ChatGPT..."
"Vraagje..."
"Voorbij, voorbij, voorbij..."
"Weet je nog..."
"Kroeg..."
Ja, daar kon zelfs ChatGPT maar heel weinig mee. ChatGPT is goed, maar ook weer niet zó goed. Of was het misschien helemaal niet "voorbij", maar: "Het is genoeg, genoeg, genoe-oe-oeg..." Nee. Ook niet. "Misschien nog één extra hintje?" vroeg ChatGPT. "Ik denk dat we het bijna hebben."
Maar ik wist echt niets meer. En toen opeens dacht ik: "Ik denk dat ik het nummer gewoon ergens in mijn eigen muziekverzameling heb." Want ik kende de melodie zó goed. En ook de emotie die ik altijd bij dat nummer voelde. En dat ik dan altijd weer aan haar moest denken. Dat nummer móést ik ergens hebben. Dat kon bijna niet anders. Ga er maar eens voor zitten. Honderden nummers doorzoeken terwijl je én de titel én de naam van de artiest vergeten bent. Maar het moest. Ik wilde dat nummer nú horen. Op 10. Keihard.
Nou... daar ga ik.
"Niks."
"Nee..."
"Dat is 'm ook niet."
"Weer niet..."
"Help."
"Wacht eens..."
"Nee..."
"Of toch...?"
WIES!
WIES!!
"Soms is het te laat'."
"Te laat... te laa-aa-aat..."
HOERA!
GEVONDEN!
Ja, zij met dat mooie haar, haar lieve lach en haar mooie stem was mijn eerste echte liefde. We waren een tijdje een stel, maar ik heb het verkloot. Te jong nog, 19 of 20. Chaos. Ik. Met de wijsheid van nu denk ik: ik ben geen relatiemateriaal. Blijkbaar. Ik heb eindelijk de zekerheid, veiligheid en rust gevonden waar ik altijd naar op zoek was. Wat ook waar is: na die eerste relatie heb ik mij nooit meer zo zeker en rustig gevoeld in een relatie. Maar misschien maak ik het nu mooier dan het was. Ook goed. Mag.
Ik heb geen spijt. Shit happens. Het leven loopt door. Het stopt voor niks. En ik heb het over 44 jaar geleden.
Waar ik vooral blij om ben, is dat ik die tijd heb mogen meemaken. En ik hoop dat het goed met haar gaat. Dat verdient ze.
Ik heb je verteld over mijn vader. Soms word ik emotioneel van het feit dat ik nog leef. Nog mág leven. Dat ik dit mij allemaal nog kan herinneren. Ik ben inmiddels 62. Twintig jaar ouder dan mijn vader ooit is geworden. Sinds mijn 42e voelt alles als 'overtime'. Een cadeautje. Het leven is een cadeautje.
Ik heb nu weer tranen in mijn ogen. Eergisteren moest ik tijdens het beluisteren van dat nummer, nadat ik het eindelijk gevonden had, even huilen. Soms komt alles ineens bij elkaar. Alsof alle puzzelstukjes precies op hun plek vallen.
Een paar dagen eerder had ik een blogpost geschreven met de titel: Weer tranen van emotie in mijn ogen door ChatGPT. En opeens dacht ik: "Door ChatGPT?" Maar dat klopt helemaal niet. Die titel klopt niet. Ik heb geen tranen in mijn ogen 'door' ChatGPT, maar door mijzelf.
Ik wilde dit verhaal al heel lang opschrijven. Niet eens om er een blog van te maken, maar gewoon voor mijzelf. En nu begrijp ik ook waarom ik zo graag naar WIES luister. Dat nummer gaat allang niet meer alleen over vroeger. Het brengt mij even terug naar een tijd die ik heb mogen meemaken.
En er is soms niets lekkerder dan even een potje hardop janken.
Dat zijn geen zwakke emoties. Dat zijn waardevolle emoties. Ik schaam mij daar niet voor. Integendeel. Ja, het mag allemaal soms best een tandje minder, want poeh... Maar dat is weer een heel andere blogpost. Voor mij geldt: Liever te veel voelen dan te weinig.
En ik ben vooral blij met wat ik nog allemaal voel.