Lieve AI, hoeveel P's zitten er in het woord 'Google'?
Mijn werktitel was: 'AI liegt niet'.
Ik had natuurlijk ook voor een klassieke clickbait-kop kunnen gaan als 'Seks met AI', maar blijkbaar scoort de vraag hoeveel P's er in het woord Google zitten tegenwoordig nóg beter.
En ja, ik snap het wel. Het is ook grappig als een AI struikelt over een simpele vraag waar een kind van zes het juiste antwoord op geeft. "Kijk dan! Kunstmatige intelligentie! Mijn magnetron is slimmer!" Internet ligt dubbel. Maar om dát nou steeds als bewijs te gebruiken dat AI eigenlijk waardeloos is? Dan krijg je wel een heel scheef beeld van wat er op dit moment gebeurt.
Ik programmeer al een tijdje. Voor de kenners: Turbo Pascal, FidoNet, split-baud modems van 1200/75 bits per seconde. Nog vóór internet. Met internet begon ik in 1994. Context. Niet alleen belangrijk voor AI :)
Dus nee, ik ben niet vorige week wakker geworden en ineens hyped geraakt omdat ChatGPT een boodschappenlijstje kan maken. Wat mij juist verbaasde, was hoe snel AI nuttig werd. Vrijwel vanaf dag één dat ik een AI als coding assistant gebruikte, voelde ik: dit verandert alles. Niet omdat AI perfect was. Absoluut niet. Soms maakte het er echt een complete puinhoop van. Maar zelfs toen al kon ik ineens projecten aanpakken die vroeger simpelweg te groot waren voor één persoon.
Prototype bouwen? Idee testen? Nieuwe library uitproberen? Vroeger kostte dat dagen of weken. Nu gooi ik een idee eruit, blijf doorvragen, stuur bij, verbeter prompts, en binnen een uur staat er iets werkends. Dat is geen sciencefiction meer. Dat gebeurt nu. En misschien is dat nog wel het grootste verschil voor mij persoonlijk: AI heeft programmeren niet minder leuk gemaakt, maar juist leuker. Ik bedenk nog steeds zelf de ideeën, de architectuur en de oplossingen. Alleen voelt het ineens alsof de technische drempel veel lager is geworden. Alsof ik sneller kan experimenteren, sneller kan bouwen en sneller kan ontdekken. Voor mij voelt het soms echt alsof "the sky is the limit" ineens geen overdreven uitspraak meer is.
En toch zie ik nog steeds mensen die AI reduceren tot: "HAHA! Hij zei dat er drie P's in Google zitten!" Ja. Fantastisch. Gefeliciteerd. Ondertussen gebruiken duizenden programmeurs AI dagelijks om serieus werk te doen. Niet alleen hobbyprojectjes. Productiecode. En nee, AI is niet magisch. AI "denkt" niet zoals mensen denken. Dat is meteen ook waarom ik moeite heb met uitspraken als:
"AI liegt."
Nee. Niet echt. AI liegt niet zoals mensen liegen. Een AI-model zelf heeft geen ego, schaamte of bewustzijn. Het heeft ook geen besef van waarheid. Het probeert simpelweg het meest waarschijnlijke antwoord te genereren. Dat antwoord kan compleet fout zijn. AI hallucineert soms. Zeker. Maar dat is iets anders dan bewust liegen.
Mensen liegen. AI gokt soms overtuigend verkeerd. Dat onderscheid vind ik belangrijk.
Overigens ben ik blijkbaar niet de enige die ziet hoe snel dit gaat. Boris Cherny, de maker en hoofdontwikkelaar van Anthropic's Claude Code, zei onlangs dat hij zelf al meer dan zes maanden nauwelijks nog code schrijft, omdat programmeren voor het soort werk dat hij doet in feite "opgelost" voelt. Dat is nogal een uitspraak. Lees dat interview vooral zelf eens: Claude Code's creator on the end of the software engineer (Platformer).
En nee, dat betekent niet dat programmeurs morgen allemaal werkloos zijn. Maar ik denk wel dat veel programmeurs AI nog steeds onderschatten. Net zoals internet ooit werd onderschat. Of smartphones.
Ik heb in ieder geval ontzettend veel plezier met AI. Sterker nog: ik denk dat ik creatiever ben geworden. Want code typen was voor mij uiteindelijk nooit het leukste onderdeel. Ideeën bedenken was het leuke onderdeel. Nieuwe dingen bouwen. Experimenteren. Prototype maken. En AI haalt juist dáár ineens gigantisch veel frictie weg.
Dus nee, ik lig niet dubbel om een ontbrekende letter P. Ik zit vooral met verbazing te kijken hoe absurd snel deze technologie volwassen aan het worden is.